باب دیلن

سال های پس از جنگ جهانی دوم در ایالات متحده از بسیاری جهات، پر رونق و شکوفا بود. اقتصاد ابر قدرت ها به سرعت در حال شکوفایی بود و مصرف در اوج خود قرار داشت و حداقل در ابتدا، به نظر می رسید که دوران جدیدی از صلح جهانی ، بعد از سال ها درگیری و مشکلات، به وجود آمده است. با این حال، در دهه پنجاه، دوباره ابر های سیاه ترس و جنگ قریب الوقوع شروع به سایه انداختن بر خوش بینی در آمریکا و برتری بلا منازع آن ها، کردند. آرمان گرایی و خوش بینی جایگاهش را به ترس و نگرانی داد؛ کمونسیم و هر کس که با کمونسیت ها هم فکر بود، تبدیل به دیو و روح خبیثی شد. با کمک افراد تاثیر گذاری امثال سناتور مک کارتی و رابرت ولش (Robert Welch)، به آمریکایی ها از سنین جوانی یاد داده می شد که از کمونیست ها (Commies یا Reds) نفرت و ترس داشته باشند.

رابرت ولش، تاجری ثروت مند از ماساچوست، در سال 1958 "بنیاد جان برچ" (John Birch Society) را به عنوان وسیله ای برای حفظ آن چه او تصور می کرد ارزش های اساسی آمریکاست، تاسیس کرد. این بنیاد، نام خود را از کاپیتان جان برچ، یک افسر اطلاعاتی آمریکایی کشته شده در چین کمونیست،پس از پایان جنگ جهانی دوم، وام گرفته بود. رابرت ولش ، جان برچ را " اولین قربانی جنگ جهانی سوم " می نامید. در دهه ی پنجاه و شصت میلادی، برچ ها (Birchers - اعضای این بنیاد به این اسم شناخته می شدند)، افراد بی شماری را متهم به همکاری و هم فکری با کمونیست ها کردند، اکثرا بدون دلایل و شواهد محکمه پسند. برخی از چهره های شاخص که توسط بنیاد جان بیرچ متهم به همکاری با کمونیست ها شدند : مارتین لوتر کینگ، دوایت آیزنهاور، رابرت جولیوس اوپنهایمر (مردی که در اصل قدرتمند ترین و وحشتناک ترین سلاح، بمب اتمی، را به آمریکا داد). به هر حال، برتری بیش از حد این سازمان، که در جامعه ترس و ارعاب ایجاد می کرد، با مخالفت هایی مواجه شد. در اواخر دهه پنجاه، جنبشی (Counterculture Movement) شروع به فعالیت و مبارزه با چیزی که آن را تعصب، غرض ورزی و کوته فکری در بخشی از جامعه می دیدند، کردند. این جنبش نظرات خود را از طریق تظاهرات ها و مهم تر و موثر تر از همه از طریق موسیقی، ابراز می کرد.

باب دیلن با نوشتن آهنگ "Talkin’ John Birch Paranoid Blues" یا در اصل "Talkin’ John Birch Society Blues"، حس قوی از ترس و سوء ظنی را در دوران پس از جنگ جهانی دوم توسط بنیاد جان برچ به آمریکا آمده بود، را به باد تمسخر گرفت. استفاده موثر دیلن از طنز و پوچی تغزلی آشکار، علاوه بر لحن نیش و کنایه دار و تمسخر آمیز آهنگ، دیدگاه بسیاری از آمریکایی ها در مورد کمونیسم را نشان می داد که این موضوع به حد اغراق آمیزی توسط این سازمان (جان برچ) و جناح های وابسته آن، بزرگ شده بود.

"Talkin’ John Birch Paranoid Blues" در مرکز بحث و جدال های آن زمان قرار داشت و باعث توجه به دیلن و نقش اساسی در شکل گیری آلبوم دوم دیلن، Freewheelin’ Bob Dylan داشت. در 12 می سال 1963، قبل از انتشار آلبوم، دیلن برنامه ریزی کرده بود که در شوی تلویزیونی اد سالیوان (The Ed Sullivan Show) در شبکه سی بی اس (CBS) شرکت کند، یک برنامه تلویزیونی موفق در تلویزیون آمریکا، که قبلا نیز چهره هایی نیز الویس پریسلی را به جامعه معرفی کرده بود. برای این شو، دیلن آهنگ "Talkin’ John Birch Society Blues" را انتخاب کرد. سالیوان و تهیه کننده اش این آهنگ را در روز انتشارش در 11 می شنیده بودند و از شنیدن آن لذت برده بودند، اما وقتی که دیلن در روز اجرای شو برای اجرای آهنگ آماده شده بود، رئیس برنامه های تمرینی سی بی اس، به دیلن اجازه ی اجرای این آهنگ را به دلیل چیزی که آن را افترا و تهمت به اعضای بنیاد جان برچ خوانده، نداده و خواستار اجرای آهنگی دیگر شده است. دیلن نیز با رد کردن اجرای آهنگی دیگر، آن جا را ترک کرده است. این حادثه بازتاب زیادی در روزنامه ها و مجلات آن زمان داشت. سالیوان  با این استدلال که اگر برنامه های شبکه می توانند با جان اف کندی شوخی کنند، بنیاد جان برچ نباید از این قانون مصون باشد، به حمایت از دیلن پرداخت. به دلیل نگرانی از اقدامات تلافی جویانه احتمالی از بنیاد جان برچ، شبکه تصمیم به سانسور دیلن گرفت، و از آن بدتر نیز، جنجال در کمپانی کلمبیا، ناشر آثار باب دیلن، بود، هنگامی که وکلای شرکت کلمبیا فهمیدند که قرار است این آهنگ در آلبوم Freewheelin’ قرار گیرد، دستور به حذف آن از این آلبوم را دادند.

دیلن در موقعیت حساسی قرار داشت. آلبوم اول او ضعیف فروخته بود و او از قدرت کافی برای مبارزه با شرکت ضبط خود برخوردار نبود. اگر چه از این دستور ناراحت بود، اما از قرار دادن این آهنگ در آلبوم پشیمان شد. دیلن در نهایت از این ماجرا سود برد. علاوه بر تبلیغات مطلوب از ماجرای شوی تلویزیونی اد سالیوان، به او این شانس داده شد تا در انتخاب آهنگ هایش برای آلبوم Freewheelin’ تغییر ایجاد کند. علاوه بر این آهنگ ، سه آهنگ دیگر که دیلن معتقد بود، مربوط به استایل آلبوم قدیمی اش هستند از این آلبوم حذف کرد. (با این تغییرات آهنگ های Talkin’ John Birch Society، Let Me Die In My Footstepsو Ramblin’ Gamblin’ Willie از آلبوم حذف شدند و به جای آن ها چهار آهنگ، Masters Of War ،  Girl From The North Country ، Bob Dylan’s Dream  و Talkin’ World War III Blues در آلبوم قرار گرفت)

"Talkin’ John Birch Paranoid Blues" تفسیری انتقادی و طعنه آمیز با سبک Talkin’ Blues (شکلی از موسیقی فولک و کانتری ست که در آن عنصر ریتم مهم و شاخص است، در آن خواننده واژه‌ها را مانند صحبت کردن اما با رعایت ضرب آهنگ ادا می‌کند. در این ژانر موسیقی ملودی آزاد است اما ریتم یک چهارچوب مشخص را رعایت می‌کند)، در احساسات ضد کمونیستی است که جامعه از آن پشتیبانی می کند. اشعار او ماهیت فاسد جامعه ای را جست و جو می کنند که در اعضای خود ترس و سوء ظن را القا می کند. در این آهنگ، دیلن به طعنه خود را عضوی از بنیاد جان بیرچ معرفی می کند، که مصمم به پیداکردن شواهدی از کمونیسم در زندگی هر روز آمریکایی هاست؛ در زیر تخت خوابش، در دودکش بخاری اش، در کاسه ی توالتش(!) و . . .  . بعد از بررسی تمام احتمالات موجود، دست آخر او به خودش مشکوک می شود و از خودش بازجویی می کند!

Talkin' John Birch Paranoid Blues

[this is called: Talkin' John Birch Blues.

And there ain't nothing wrong with this song]

اسم این آهنگ اینه: بلوزِ گفتگوی جان برچ

و هیچ مشکلی هم نداره.

Well, I was feelin' sad and kind'a blue,

I didn't know what I was a-gonna do,

Them Communists wus a-comin' around,

They wus in the air,

They wus on the ground.

They wus all over. 

راستش حالم خوش نبود و یه جورایی غمگین بودم ،

نمی‌دوستم چی کار باید بکنم ؛

کمونیست‌ها این اطراف می‌پلکیدند.

تو هوا بودند.

رو زمین بودند.

همه جا بودند.

So I run down most hurriedly

And joined the John Birch Society,

got me a secret membership card

And went back home to the yard,

Started lookin' on the sidewalk,

under the hedges.

منم هول هولکی دویدم

و عضو گروهِ جان برچ شدم ؛

بهم کارت عضویت مخفی دادند و

وقتی برگشتم خونه رفتم توی حیاط

نشستم از پشت پرچین‌ها

زُل زدم به پیاده رو.

Well, I got up in the mornin' 'n' looked under my bed,

I wus lookin' every place for them gol-darned Reds.

Looked behind the sink, and under the floor,

Looked in the glove compartment of my car.

Couldn't find any . . .

بعد صبح پا شدم و زیر تختمو نگاه کردم ،

همه جا رو دنبال اون سرخ‌های لعنتی گشتم.

پشت ظرف‌شویی ، زیر فرش ،

توی جعبه ابزار ماشینم ،

چیزی پیدا نکردم.

Looked behind the clothes, behind my chair

lookin' for them reds everywhere

looked up my chimney hole,

even deep down inside my toilet bowl,

They got away . . .

پشت صندلی و کمد لباس‌هام ،

همه جا رو دنبال اون سرخ‌ها گشتم.

سوراخ لوله بخاری و

حتی کاسه توالت رو هم خوب گشتم ؛

ولی اثری ازشون نبود.

I heard some foot-steps by the front porch door,

so I grabbed my shot-gun from the floor.

Snuck around the house with a huff and a hiss,

saying "Hands up, you communist!"

It was the mailman.

He punched me out.

از در ایوان صدای چند تا پا شنیدم ،

زود اسلحلۀ شات گان‌مو برداشتم.

با ترس و لرز و یواشکی رفتم سمت در

داد زدم : هی کمونیست ! دست‌هاتو ببر بالا !

دیدم پستچی بود ؛

اونم یه مشت حواله صورتم کرد.

Well, I wus sittin' home alone an' started to sweat,

Figured they wus in my T.V. set.

I peeked behind the picture frame,

Got a shock from my feet that hit my brain.

Them Reds did it!

Hootenanny* Television . . .

خُـب توی خونه نشسته بودم و عرق می‌ریختم.

گفتم نکنه توی تلویزیون رفته باشند

رفتم پشت قاب رو نگاه کردم،

از اینکه همچین فکری به مغزم خورده بود شوکه شدم

اون سرخ‌ها اونجا بودند !

برنامۀ هوتنانی

Well, I quit my job so I could work alone,

got a magnifying glass like Sherlock Holmes.

Followed some clues from my detective bag

And discovered: red stripes on the American flag!

Betsy Ross* . . .

بعدش استعفا دادم و تنهایی واسه خودم کار کردم ،

یه ذره‌بین از اونی که شرلوک هلمز داشت گرفتم

و با کمک کیفِ کارآگاهیم چند تا نشانه رو دنبال کردم

و کشف کردم که خط‌های راه راهِ قـرمزی روی پرچم امریکا هست !

بتسی راس...

Now Eisenhower, he's a Russian spy,

Lincoln, Jefferson and that Roosevelt guy.

To my knowledge there's just one man

That's really a true American:

That's George Lincoln Rockwell*.

I know for a fact he hates Commies cus he picketed the movie Exodus.

الان آیزنهاور هم جاسوس روس‌هاست ؛

لینکلن و جفرسون و حتی این پسره، روزولت هم همینطور.

از نظر من فقط یه مرد هست

که یک امریکایی واقعیه ؛

اونم جُرج لینکلن راک‌وِله.

می‌دونم که از کمونیست‌ها متنفره چون جلوی فیلم " مهاجرت " رو گرفت.

Well, I fin'ly started thinkin' straight

When I run outa things to investigate.

Couldn't imagine nothing else,

So now I'm home investigatin' myself!

Hope I don't find out too much . . . Good God!

خب آخرش - وقتی که بازرسی‌هام رو انجام داده بودم

 نشستم خوب فکر کردم.

به هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونستم فکر کنم.

پس نشستم توی خونه و الان از خودم بازرسی می‌کنم !

امیدوارم چیز زیادی دستگیرم نشه ...ای خدا.

_____________

- Hootenanny : یک شوی تلویزیونی موسیکال آمریکایی که در شبکه ABC پخش می شد و مجادله هایی در مورد این که این شوی تلویزیونی خواننده های چپ گرایی مانند Pete Seeger و گروهش را دعوت نمی کند. و بیشتر طرفدار راست گرا هاست.

- Betsy Ross : بتسی راس زنی از شهروندان فیلادلفیای پنسیلوانیا بود که آوازه اش برای ساخت نخستین پرچم ایالات متحده آمریکا و تغییر ستاره های شش پر روی پرچم به ستاره پنج پر بود.

- George Lincoln Rockwell :سیاست مدار، و افسر اهل ایالات متحده آمریکا و بنیان گذار حزب نازی آمریکا.

____________

ترجمه : احسان کرم ویسی

دانلود آهنگ

Bob Dylan | Talkin' John Birch Paranoid Blues