باب دیلن

راهی به سوی خانه نیست،مستندي ست از ماترين اسكورسيزي كه در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.اين مستند زندگي باب ديلن و اثر او بر موسيقي و فرهنگ قرن بيستم دنبال مي كند.مستند تمام زندگي باب ديلن را پوشش نمي دهد بلكه از رسيدن باب ديلن با نيويورك(ژانويه سال ۱۹۶۱) تا جولاي سال ۱۹۶۶ و تصادف با موتورسيكلت و اجرا نكردن كنسرت به مدت ۸ سال پس از اين حادثه را در بر مي گيرد. اين دوره در واقع از زمان مشهور شدن باب ديلن به عنوان يك خواننذه فولك و شاعر تا تغيير استايل او به موسيقي راك و گيتار الكتريك بود...

اولين چيزي كه بعد از اسم باب ديلن نظر آدمُ جلب ميكنه،اسم مارتين اسكورسيزيه(يا شايدم بر عكس!)

مارتين اسكورسيزي: كارگردان مشهور آمريكايي،نمايشنامه نويس،بازيگر كه فيلم هاي بسيار مشهوري از جمله : Goodfellas,The Departed,Taxi Driver,The Aviator,Gangs of New York و ... . آخرين فيلم اسكورسيزي هم كه امسال منتشر شد كه اونم قشنگ بود : Shutter Island با ياور هميشگيش دي كاپريو!

جدا از فيلم هاي قشنگ اسكورسيزي از او كارهاي ديگه اي هم منتشر شده،از جمله موزيك ويديو Bad از مايكل جكسون و مستندهاش...حدود 11 مستند كارگرداني كرده كه آخريش در مورد جُرج هريسون (عضو گروه بيتلزها) هست كه سال 2011 منتشر ميشه...

معمولا فيلم بازا ميگن ذوق اسكورسيزي...!

خب بريم سراغ خوده فيلم:

- در 21 جولاي 2005 منتشر شده

- اسم فيلم از متن آهنگ Like A Rolling Stone از آلبوم Highway 61 Revisited گرفته شده

- فيلم از دو قسمت تشكيل شده و جمعا 208 دقيقه طول ميكشه

- فيلم رنگي هست به جز يه قسمتايي،زبان اصليش هم انگليسي

- كاور پكيج دي وي دي عكسي ست كه در سال مِي 1966 در ترمينال Aust Ferry زمان كوتاهي قبل از اينكه تخريب بشه گرفته شده.

- فيلم دو تا جايزه برده: Peabody Award  و   Columbia-duPont Award

نظرِ من در موردِ اين مستند:

مستند واقعا قشنگي شده...كمك بسيار بزرگيه براي كسايي كه مي خوان باب ديلن را بهتر بشناسن...تا حالا دو تا مستند در مورد باب ديلن ساخته شده كه بدون هيچ شكي اين خيلي بهتره(اون يكي مستند I'm Not There هست كه در سال 2007 ساخته شده و 6 بازيگر نقش باب ديلن را در بازه هاي مختلف بازي مي كنن كه جالبه بدونين يكي از اونها زنه(كيت بلانشت))..به هر حال اين مستند حتما بايد ديده بشه!

در اين مستند آدمهاي زياديو مي بينين و يا صداشونو مي شنين:

چندتا از قسمتهايي كه من واقعا خوشم مياد ازشون:

صحنه‌ی آغازین فیلم No direction home II با راه رفتن دیلن در یکی از خیابان های لندن شروع می‌شود، با صدای چکمه های نوک.باریک اش روی سنگفرش. او و یک نفر دیگر، طبیعتاً همراه با یک فیلمبردار دارند توی خیابانی که تا ساعتی بعد قرار است کنسرت باب در حوالی اش برگزار شود پرسه می‌زنند. به مغازه‌ی بسته ای می‌رسند که روی دیوار بیرونی اش آن‌چه در مغازه می‌فروشند و کارهایی را که می‌کنند نوشته اند. کلمه ها این‌ها هستند (ترجمه شان گر چه حس حدوثِ اصلی را ندارد ولی شاید در رساندن شوخ طبعی و متلک آمیز بودن روایت دیلنی، مفید به فایده باشد):

دیلن حروف را این طور می‌خواند:

من دنبال جایی می‌گردم که سگمو بگیره، موهاشو بزنه، حمومش کنه و برش گردونه. کِی.اِن.آی- هفت، هفت، دو، هفت، سیگار و تنباکو.
حیوانات و پرندگان، خریده شده، یا با دلالی به فروش می‌رسد.
و این‌ها هم ورژن هایی ست که دیلن از کنار هم گذاشتن شان ساخته:

من یک سگ می‌خوام که حموم منو تحویل بگیره، تمیز کنه، سیگارمو برگردونه و، و به حیوونام تنباکو بده و بعدش به پرنده هام حق الزحمه بده.

من دنبال کسی می‌گردم که سگمو بفروشه، گیره کاغذامو جمع کنه، حیوونامو بخره و پرنده مو مرتب کنه.

من دنبال جایی می‌گردم که پرنده مو بشورم، سگمو راضی کنم، گیره مو جمع کنم، سیگارامو بفروشم و توالتمو سر یه کاری بذارم.

من دنبال جایی می‌گردم که بخواد حق الزحمه‌ی منو جمع کنه، سگمو معامله کنه، پرنده مو بسوزونه، و منو به سیگار بفروشه.

من دنبال مکانی هستم که بخواد روح منو جان بده، [جریان] بازگشت من رو ببافه، پاهای من رو بشوره و سگ منو جمع کنه.

من رو مأمور کنین تا حیوونامو بفروشم، در ازای پرنده، تا موهاشو بزنم و حموم ام رو بخرم، و من رو دوباره به سیگار برگردونین.
چنین کاری به عقیده‌ی من تنها نمایش خلاقیت نیست، به ذوق احتیاج دارد و به همانی که بهِ‌ش می‌گوییم نَفَس. جالب است که آلن گینزبرگ هم در همان فیلم، باب دیلن را کسی معرفی می‌کند که نَفَس دارد...

البته ذوق اسکورسیزی نیز به جای خود محفوظ است که فیلم را با این قطعه‌ی درخشان آغاز می‌کند و می‌چسباند اش به کنسرت لندن 1966. در بدو ورود یکی از بین جمعیت داد می‌زند: "چی به سر وودی گاتری اومد باب؟". تعداد زیادی از مخاطبان جَوّ مقابله جویانه دارند و از گیتار الکتریکی که دیلن در موسیقی اش داخل کرده دل خوشی ندارند. فراموش کرده اند که وودی (بُتِ موزیک کانتری) را دیلن بود که زنده کرد!
او در مقابل رو به تماشاگران با این جمله شروع می‌کند: "اینا همه شون آهنگای اعتراضی ین... حالا یالّا، این موسیقی‌ی بیریتانیایی نیست، موزیک آمریکاییه، حالا یالّا..."

و Just like Tom Thumb`s blues را می‎خواند... یک تِرَکِ فوق العاده از Highway 61 revisited...

يا

سال ۱۹۶۶ در کنسرت او در رویال آلبرت هال یکی از طرفدارانش به خاطر عصبانیت از موسیقی الکتریک دیلن از لابهلای جمعیت فریاد زد: یهودا.(Judas) و دیلن در جوابش گفت: من تو را قبول ندارم... تو یک دروغگویی...Play It Fuckig Loud... و جاودانه باب ديلن Like A Rolling Stone نواخته مي شود...

:)

.

.

.

اميدوارم خوشتون بياد

لينك IMDb :

IMDb | No Direction Home : Bob Dylan

لينك تورنت براي دانلود :

No Direction Home : Bob Dylan

لينك دانلود زيرنويس(انگليسي) : 

No Direction Home : Bob Dylan Subtitle